خرگاهی

خرگاهی. [ خ َ ]( ص نسبی ) منسوب به خرگاه. خرگاه نشین. || معشوقه چادرنشین. ( یادداشت بخط مؤلف ):
چو زین خرگاه گردان دور شد شاه
برآمد چون رخ خرگاهیان ماه.نظامی.آن خرامنده ماه خرگاهی
شد طلبکار آب چون ماهی.نظامی.آمدند آن بتان خرگاهی
حوض دیدند و ماه با ماهی.نظامی.آنچه دراین حجله خرگاهی است
جلوه گری چند سحرگاهی است.نظامی.ایا باد سحرگاهی گر این شب روز میخواهی
از آن خورشید خرگاهی برافکن دامن محمل.سعدی.- ماه خرگاهی؛ معشوقه چادرنشین. ( یادداشت بخط مؤلف ).
- ماه خرگهی؛ معشوقه چادرنشین. ( یادداشت بخط مؤلف ):
چه ناله ها که رسیداز دلم بخرمن ماه
چو یاد عارض آن ماه خرگهی آورد.حافظ.|| در صفت درخت، آنکه امروز چتری گویند. ( یادداشت بخط مؤلف ): و در این چهارباغها میوه های الوان از ناشپاتی و بادام و فندق و گیلاس و عناب وهر میوه که اندر بهشت هست در آنجا بغایت نیکو و لطیف بوده است. ( تاریخ بخارای نرشخی ).

منسوب به خرگاه خرگاه نشین

💡 بحسن روی تو ای آفتاب خرگاهی ندید دیده گردون ز ماه تا ماهی

💡 سپاه صبح زد از ماه خیمه تا ماهی ستاره کوکبه آفتاب خرگاهی

💡 در آن ترک خرگاهی آورد دست شکنج نقابش ز رخ برشکست

💡 به چتر خسروی هرگز فرو نارد سر همت کسی کز سایه حق باشد او را چتر و خرگاهی

💡 ایا باد سحرگاهی گر این شب روز می‌خواهی از آن خورشید خرگاهی برافکن دامن محمل

💡 تورا ای ماه خرگاهی رسد بر دلبران شاهی بباید جمله خوبان را زمین پیش تو بوسیدن