خرمن سوز

خرمن سوز. [خ َ / خ ِ م َ ] ( نف مرکب ) آنکه یا آنچه خرمن را بسوزاند. || ( ن مف مرکب ) خرمن سوخته:
عاقلان خوشه چین از سرّ لیلی غافلند
کین کرامت نیست جز مجنون خرمن سوز را.سعدی.

آنکه یا آنچه خرمن را بسوزاند

💡 یار خرمن سوز ما گو روی گندمگون بپوش ورنه خواهد سوخت خرمن هر کرا عقل است و هوش

💡 دل شود بیتاب تر از مهربانیهای یار برق خرمن سوز طاقت روی گرم او بس است

💡 ساقیا می ده که صبر و عشق مهجور از همند عشق خرمن سوز و عقل خوشه چین دور از همند

💡 مهر را از برق خرمن سوز قهرت با شعاع آسمان همچون سواد چشم و مژگان یافته

💡 شرارش، برق خرمن سوز طغیان ز آبش تازه رو، گلزار ایمان

💡 حاصلی هستی برده اندوختم با صد امید مژده بر از من صبا آن برق خرمن سوز را