خدا دان

خدادان. [ خ ُ ] ( نف مرکب ) خداشناس. کنایه از باایمان و درستکار.

خداشناس کنایه از با ایمان و درستکار

💡 زانکه در عالم خدا دانی جهل علم است و علم نادانی

💡 بد و نیک از خدا دان جمله نیکوست حقیقت بد مبین چون جمله از اوست

💡 چه می‌خواهی بری در معرفت گوی خدا بین و خدا دان و خدا گوی

💡 حلوا گویی دهان نگردد شیرین از حق گفتن کسی خدا دان نشود

💡 ساکن درگاه روح اللّه شدی از خدا دانی بکل آگه شدی

💡 خدا دان و خدا بین و خدا گرد وگر غیرست زود از وی جداگرد