جهید

جهید. [ ج َ ] ( ع ص ) مرعی جهید؛ چراگاه بسیار چریده ستور. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). || جهدجهید؛ کوشش بسیار: ما فتح اﷲ علیک الابعد جهد جهید. ( سندبادنامه عربی ص 380 ). منتصر به جهدی جهید جان از میان بیرون برد. ( ترجمه تاریخ یمینی ).

مرعی جهید چراگاه بسیار چریده ستور

💡 هر آن کس که او گشت یزدان شناس جهید از بن تیغ و رست از هراس

💡 بر جهید و بر طپید و شاد شاد یک دو چرخی زد سجود اندر فتاد

💡 خواجه چون دیدش فتاده همچنین بر جهید و زد کله را بر زمین

💡 هین بر جهید زود که حیلت گریست این کز آفتاب پل کند از سایه نردبان

💡 چونک خصم خویش را در آب دید مر ورا بگذاشت و اندر چه جهید