ثاء

ثاء. ( ع اِ ) نام حرف «ث ». || کثیر از هر چیزی. || آنکه زندگانی کند از هر چیز. و تصغیر آن ثُییَّه است.

💡 بعضى از قاريان دو كلمه (لا يعذب ) و (لا يوثق ) را به فتحهذال و فتحه ثاء قرائت كرده اند و آن دو را صيغهمجهول دانسته اند كه بنابر اين قرائت دو ضمير در (عذابه ) و (وثاقه ) بهانسان بر مى گردد و معناى آيه چنين مى شود هيچ كس در امروز عذاب اين انسان وگرفتارى او را ندارد.

💡 كلمه (اوثان ) جمع وثن - به فتحه واو، و ثاء - است، كه به معناى بت است، وكلمه (افك ) به معناى هر چيزى است كه از صورت اصلى اش برگشته باشد، چهقول باشد و چه فعل.

💡 حنث (به كسر حاء مهمله و در آخرش ثاء مثلثه ) به معنى گناه است و معنى چنان مى دهد كهعمرى را درك نكرده باشند كه در آن ملائكه گناه نويسند.