تهی مغز

تهی مغز. [ ت َ / ت ِ / ت ُ م َ ] ( ص مرکب ) کم خرد. بی خرد. نادان. احمق. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ). بی مغز و نادان و بی هوش. ( ناظم الاطباء ). کنایه از احمق و بی خرد. ( آنندراج ):
بدو گفت موبد کانوشه بدی
تهی مغز را فر و توشه بدی.فردوسی.تاجم سر پرمغز را ولیکن
مرپای تهی مغز را عقالم.ناصرخسرو.به که تهی مغز و خراب ایستی
تا چو کدو بر سر آب ایستی.نظامی.آن تهی مغز را چه علم و خبر
که بر او هیزم است یا دفتر.سعدی.رجوع به تهی و دیگر ترکیبهای آن شود.

کم خرد بی خرد

💡 وقت خوش از صحبت بی حاصلان کردن طمع از تهی مغزی ز سرو و بید بار افشاندن است

💡 از تهی مغزی کنند انفاس را نشمرده خرج نیست گویا خلق راروز شماری در نظر

💡 دلش مسخر دیو است و از تهی مغزی همی کند پی تسخیر دیو و دد آهنگ

💡 می کند ایام کاهش را به خود چون مه دراز هر تهی مغزی که تن را بیشتر می پرورد

💡 رتبه دیوانگی بالاتر از ادراک ماست ما تهی مغزان کجاییم و کجا دیوانگی