تهی دل

تهی دل. [ ت َ / ت ِ / ت ُ دِ ] ( ص مرکب ) که کینه ندارد. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ).

که کینه ندارد

💡 زلیخا بود ازین صورت تهی دل کزو تا یوسف آمد یک دو منزل

💡 نتوان ساخت تهی دل چو درین عالم تنگ دست صائب ننهم بر دل پر خون چه کنم؟

💡 مرا بود در خدمت او همیشه تهی دل ز تیمار و پر کیسه از زر

💡 شد تهی دل‌ها ز عشق و بسته شد میخانه‌ها رونقی یارب به آیین مسلمانی بده

💡 حسود صولت قهرش چو دید ساخت تهی دل از تصور باطل سر از خیال محال

💡 آن سرافرازی چون سرو تو با من تا چند وین چونی بی تو تهی دل بدن من تا کی