تنگ روزی

تنگ روزی. [ ت َ ] ( ص مرکب ) درویش و مسکین و بی چیز و پریشان. ( ناظم الاطباء ). تنگدست. تنگ عیش. تنگ معاش. تنگ بخت. تنگ زیست. ( از آنندراج ):
چرا زیرکانند بس تنگ روزی
چرا ابلهان راست بس بی نیازی ؟
ابوالطیب مصعبی ( از تاریخ بیهقی چ ادیب ص 384 ).
وآن تنگ دهان تنگ روزی
چون عود و شکر به عطرسوزی.نظامی.آفتاب ار بگردد از سر سوز
تنگ روزی شود زتنگی روز.نظامی.نه روزی به سرپنجگی می خورند
که سرپنجگان تنگ روزی شوند.سعدی ( بوستان ).نه آن تنگ روزیست بازارگان
که بردی سر از کبر بر آسمان.سعدی ( بوستان ).اگر روزی به دانش برفزودی
ز نادان تنگ روزی تر نبودی.سعدی ( گلستان ).بر آن تنگ روزی بباید گریست
که از بیم تنگی بود تنگ زیست.امیرخسرو دهلوی.رجوع به تنگ و دیگر ترکیبهای آن شود.

فقیر، مسکین، مستمند.

درویش و مسکین و بی چیز و پریشان. تنگدست.

💡 شنیدم که بر مرغ و مور و ددان شود تنگ روزی به فعلِ بَدان

💡 آن فراخی شود بر ایشان تنگ روزی آرند لیک از آهن و سنگ

💡 چه سود نعمت بسیار تنگ روزی را؟ ز بحر، قطره آبی وظیفه گهرست

💡 که صید باز در خورد مگس نیست بعالم تنگ روزی چون تو کس نیست

💡 وآنکه آمد تنگ روزی درجهان در فراخی هم بود آشفته حال

💡 اگر روزی به دانش در فزودی ز نادان تنگ روزی تر نبودی