تبوء

تبوء. [ ت َ ب َوْ وُءْ ] ( ع مص ) جای گرفتن.( زوزنی ) ( ترجمان علامه جرجانی ). فرود آمدن و مقیم شدن در مکانی. ( از اقرب الموارد ) ( قطر المحیط ) ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). حدیث: من کذب علی متعمداً فلیتبوءْ مقعده من النار. || قادرشدن مرد بر اهل خود. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).

[ویکی الکتاب] معنی تَبُوءَ: برگردی
ریشه کلمه:
بوء (۱۷ بار)
«تَبُوءَ» از مادّه «بواء» به معنای بازگشت است.

💡 معانى ديگرى كه براى جمله (ان تبوء باثمى واثمكمتحمل شدن گناه من و خودت بشوى ) گفته شده است

💡 انى اريد ان تبوء باثمى و اثمك فتكون من اصحاب النار...

💡 جواب اين اشكال كه جمله (ان تبوء باثمى و اثمك ) با جمله (و لا تزر وازرة وزراخرى ) نمى سازد