بکردی

بکردی. [ ب ِ ک َ ] ( ص نسبی ) منسوبست به بکرد که قریه ای است به سه فرسنگی مرو. ( از سمعانی ).

منسوبست به بکرد که قریه ایست به سه فرسنگی مرو.

💡 صبوح اگر چو نزاری روی به لطفِ کلام درآمدی و بکردی شکر نثار به عید

💡 زدی بر زمین سر ز پیش درخت همی تا بکردی سرو لخت لخت

💡 گر نبودی معرفت هم با خلیل کی بکردی جان و دل در ره سبیل

💡 هر چه از سر پنجه ی سیمین بکردی باز می خواهند عذرش بازوانت

💡 نبایستی که رامین خردمند ابا ویسه بکردی مهر و پیوند

💡 پیر و اصحابش بگفتند ای همام تو بکردی این نماز اینجا تمام