به روزگار

به روزگار. [ ب ِه ْ زْ / زِ ] ( ص مرکب ) نیک بخت. سعادتمند. خوشحال. شاد:
نخست آفرین کرد بر کردار
کز اویست فیروز و به روزگار.فردوسی.همی پرورانیدش اندر کنار
بدو شادمان بود و به روزگار.فردوسی.همیشه بزی شاد و به روزگار
همیشه خرد بادت آموزگار.فردوسی.

نیک بخت. سعادتمند. خوشحال. شاد

💡 ز روزگار بنالید می به مردم ازین پس بر آن سرم که ز مردم به روزگار بنالم

💡 در دوران تمدن ایلام زن از مقام بالایی برخوردار بود از جمله آخرین سند به جا مانده به روزگار اته_مره_هلکی برمیگردد که در این سند مردی تمام اموال خود را برای همسرش به ارث میگذارد زیرا از از او مراقبت کرده است.

💡 اوسیم در دوران بازی بخشی مهمی از روزگار فوتبالی خود را در باشگاه ژلیزنیچار سارایوو بوسنی گذراند و در باشگاه فرانسوی استراسبورگ به روزگار بازی خود پایان داد.

💡 وجود افسرت بود، خیالی، آن هم از عدم به روزگار خود شبی، درآید ار به خواب تو

💡 متاع عمر عزیز تو صرف شد به بطالت به روزگار بجز میل خورد و خواب نداری