لغت نامه دهخدا
گیسوکشان. [ ک َ / ک ِ ] ( نف مرکب، ق مرکب ) کشاننده گیسو. آنکه گیسو میکشد. || گیسوافشان. || در حال کشیدن گیسو. || در حال کشاندن گیسو. راندن کسی را با کشیدن گیسوی وی. بردن کسی را به زور با کشیدن موی سر وی: فلان زانیه را گیسوکشان به رجم گاه بردند. || مجازاً به ناز خرامنده. دامن کشان. به نرمی و ناز گذرنده:
نوا بازی کنان در پرده تنگ
غزل گیسوکشان در دامن چنگ.نظامی.|| ( ن مف مرکب ) گیسوکشانده شده؛ گیس کشانیده. ( یادداشت مؤلف ).
