فراهت

سختی، تنگی

فراهت. [ ف َ هََ ] ( ع اِمص ) شأن. شوکت. شکوه مندی. زیبایی. ( برهان ). مأخوذ از فراهة عربی به معنی انبساط و شادمانی و شاد گردیدن. در فارسی «فره » و «فر» بدین معنی است. ( از حاشیه برهان چ معین ). و رجوع به فراهة شود.
فراهة. [ ف َ هََ ] ( ع مص ) زیرک گردیدن. ( از منتهی الارب ). سخت زیرک شدن. ( ترجمان جرجانی ترتیب عادل بن علی ). حاذق و ماهر گردیدن. ( از اقرب الموارد ). زیرکی و استادی و نیک رفتاری. ( آنندراج ). || نیک رو شدن ستور یعنی تیزرونده شدن. ( ترجمان جرجانی ترتیب عادل بن علی ) ( تاج المصادر بیهقی ). سخت زیرک شدن ستور. ( مصادر زوزنی ). || به نشاط آمدن و سبک شدن. || صبیح گشتن. ( از اقرب الموارد ).
فراهة. [ ف َ هََ ] ( اِخ ) جایی است به سیستان و از آن جا است ابونصر فراهی. ( از تاج العروس ). دهی است به سجستان. ( منتهی الارب ). و رجوع به فراه شود.

(فَ هَ ) [ ع. فراهة ] (اِمص. ) شادمانی، انبساط، نشاط.

۱. زیرکی.
۲. راهواری (مَرکب ).

۱ - ( مصدر ) شادمان گردیدن شاد شدن ۲ - ( اسم ) شادمانی انبساط نشاط.

اسم: فراهت (دختر) (عربی) (تلفظ: farahat) (فارسی: فراهت) (انگلیسی: farahat)
معنی: شأن، شوکت، شکوهمندی و زیبایی

شادمانی، انبساط، نشاط.