کوفت گر

کوفت گر. [گ َ ] ( ص مرکب ) طلاکوب. مُذَهِّب. ( از ناظم الاطباء ).

طلا کوب و مذهب

💡 خردم طبل جنون کوفت ز سودای دگر عهد مجنون شد و شد نوبت شیدای دگر

💡 همی کوفت تا در همه پاره شد تن افکند در شهر و بر باره شد

💡 چنان بر سرش کوفت آن چوبدست که ترکش همه خورد در هم شکست

💡 سرش را به گرز گران کوفت خرد تنش را به کام نهنگان سپرد

💡 همی کوفت برخاک سم، دم به دم همی یال در پیش او کرد خم

💡 به تیر و به شمشیر و گرز گران فرو کوفتی مغز پیل دمان