کس و کوی
مترادفها
مردم، عامه
متضادها
خلوت، تنهایی
لغت نامه دهخدا
کس و کوی. [ ک َ س ُ ] ( اِ مرکب، از اتباع ) قبیله و خاندان و دوستان ( ناظم الاطباء ). قوم و خویش.
- بی کس و کوی؛ بی کس و بی یار و معین و مهجور. ( ناظم الاطباء ).
فرهنگ فارسی
( اسم ) قوم و خویش.
جمله سازی با کس و کوی
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 در شهر شام آل علی بی کس و غریب غربت کجا؟، سکینهٔ محنت قرین کجا؟
💡 آزار مگیر از کس و بر خیره میازار کس را مگر از روی مکافات مساوا
💡 گذشت بر سرم از دست دل قیامتها کشیدم از کس و ناکس بسی ملامتها
💡 این غم کجا برم که غمت هیچ کس نخورد جز خواهران بی کس و اطفال ناامید
💡 شاعر با توصیف دقیق از حضور معشوق در کس و کوی شهر، توانست احساسات عمیق خود را به شکلی بسیار زیبا و اثرگذار به خوانندگان منتقل کند.
💡 پس از اعلام خبر پیروزی، مردم با شادی فراوان در تمام کس و کوی شهر به خیابانها آمده و جشن و پایکوبیهای گستردهای راه انداختند.
💡 جستجوگران آثار باستانی در تمام کس و کوی این منطقه تاریخی، به دنبال یافتن بقایای تمدنهای از بین رفته و اشیاء ارزشمند گمنام بودند.