لغت نامه دهخدا
چرم ساز. [ چ َ ] ( نف مرکب ) دباغ و کسی که چرم میسازد. ( ناظم الاطباء ). چرم سازنده. سازنده چرم. آنکه ساختن چرم داند و تواند. آنکس که از پوست چرم سازد. چرمگر. آنکس که پوست حیوانات را دباغی کند. رجوع به چرمسازی و چرمگر شود.
چرم ساز. [ چ َ ] ( نف مرکب ) دباغ و کسی که چرم میسازد. ( ناظم الاطباء ). چرم سازنده. سازنده چرم. آنکه ساختن چرم داند و تواند. آنکس که از پوست چرم سازد. چرمگر. آنکس که پوست حیوانات را دباغی کند. رجوع به چرمسازی و چرمگر شود.
دباغ و کسی که چرم می سازد چرم سازنده. سازنده چرم.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 3 - عمل هر دو متوجّه يك هدف است ولى يكى از آن دو ارزشمندتر و براى رسيدن به هدفمؤ ثر باشد؛ مانند كار چرم ساز و زين ساز براى اسب سوارى كهشغل دوّم مزيّت بر اوّلى دارد. و عدالت اقتضا مى كند كه هر شخصى در مرتبه و منزلتمخصوص خود باشد و از آن تجاوز ننمايد.
💡 از سال ۱۷۹۰، جاناتان توماس نیمی از یک هکتار زمین را از گیلکینسون خریداری و در تقاطع آن چرم سازی را راهاندازی کرد. از سال ۱۸۱۰، دباغخانه توسط پسرش، دیوید توماس، به جوزف راتر فروخته شد. به عنوان «دباغی دره رز»، از آن به عنوان یکی از قدیمیترینها در این شهرستان نام برده میشود. این دباغخانه بعداً به مالکیت آلوین فاوست و پسران AD Faust Sons درآمد.
💡 این محله از ترکیب ۲ کلمه ساغری به معنای کفش و سازان تشکیل شدهاست چون این محله در دورانی راسته کفاشان بودهاست. ساغری در لغت به معنای نوعی چرم دباغی شدهاست که در آن زمان طلاب و روحانیان از این نوع کفش استفاده میکردند.
💡 در مجموعه غار آرنی قدیمیترین کفش چرمی جهان یافته شدهاست و آثار کشف شده در این غار نشان میدهند که غار از دوران نوسنگی تا سده ۱۲ میلادی مورد استفاده قرار میگرفتهاست. کارگاه شراب سازی و کفش متعلق به دوره مسسنگی هستند.
💡 در سال ۱۳۱۱ نخستین کارخانه ماشینی و مدرن چرم سازی در همدان توسط اردشیر یگانگی بنیان گذاشته شد. تاریخ فعالیت واقعی صنعت چرم سازی در ایران را باید از تاریخ فعالیت صنعت چرم در همدان شمرد. از آن پس این صنعت به تدریج در کشور توسعه یافت به گونهای که تعداد کارخانههای چرم سازی از یک کارخانه در سال ۱۳۱۱ به ۲۲ کارخانه در سال ۱۳۲۲ افزایش یافت.
💡 دفتر کارخانه چرم سازی مربوط به دوره پهلوی است و در همدان، خیابان آزادگان، انتهای خیابان توحید، دانشکده کشاورزی دانشگاه بوعلی سینا واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۸ اسفند ۱۳۸۷ با شمارهٔ ثبت ۲۵۱۱۳ بهعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.