پی کوه

💡 بی‌خلل نگذاشت گل را صنعت اجزای خویش بهر مینا سنگها زد کوه بر مینای خویش

💡 فعل و صفات و اسما در کوهی است ظاهر انسان کسی بود او کز ذات هست کامل

💡 هان تا لب شیرین نستاند دلت از دست کان کز غم او کوه گرفت از کمر افتاد

💡 هر جواهر که بپرورد و نهان کرد فلک از دل کوه مگر بر زبرِ کان آمد

💡 کوهیا ناله مکن بر سرهر سنگ چو کبک کوه را هست ز افغان تو بسیار صداع

💡 برق آهم به دل کوه چنان کرده اثر که شرر سرمهٔ مژگان دل سنگ شده