پنهان کاری اصحاب الجنه

«پنهان‌کاری اصحاب الجنه» در قرآن به داستان چند نفر اشاره دارد که یک باغ خیلی خوب و پُرمیوه داشتند، اما وقتی می‌خواستند برای برداشت میوه‌ها بروند، تصمیم گرفتند این کار را صبح زود و پنهانی انجام دهند تا فقرا و نیازمندان متوجه نشوند و چیزی به آن‌ها ندهند. در آیه آمده است: «إِنَّا بَلَوْنَاهُمْ کَمَا بَلَوْنَا أَصْحَابَ الْجَنَّةِ إِذْ أَقْسَمُوا لَیَصْرِمُنَّهَا مُصْبِحِینَ» یعنی ما آن‌ها را امتحان کردیم همان‌طور که صاحبان آن باغ را امتحان کردیم وقتی قسم خوردند که صبح زود میوه‌ها را بچینند. سپس قرآن می‌گوید آن‌ها راه افتادند در حالی که آهسته و درگوشی با هم حرف می‌زدند: «فَانطَلَقُوا وَهُمْ یَتَخَافَتُونَ» یعنی طوری صحبت می‌کردند که کسی نفهمد. آن‌ها حتی می‌گفتند: «أَن لَّا یَدْخُلَنَّهَا الْیَوْمَ عَلَیْکُم مِّسْکِینٌ» یعنی امروز هیچ فقیری نباید وارد باغ شود. در واقع مشکل آن‌ها این بود که می‌خواستند نعمت خدا را فقط برای خودشان نگه دارند و دیگران را محروم کنند. قرآن این داستان را آورده تا بگوید پنهان کردن نعمت و بی‌توجهی به نیازمندان کار درستی نیست و نتیجه بدی دارد. به طور خلاصه، «پنهان‌کاری اصحاب الجنه» یعنی رفتار کسانی که می‌خواستند مخفیانه و بدون اطلاع فقرا، محصول باغشان را جمع کنند تا چیزی به آن‌ها نرسد.