پر افرین

( پرآفرین ) پرآفرین. [ پ ُ ف َ ] ( ص مرکب ) باآفرین بسیار:
یکی نامه بنوشت پرآفرین
ز دادار بر شهریار زمین.فردوسی.

( پر آفرین ) با آفرین بسیار

💡 زبان پر آفرین بگشاد بر شاه که از تو دور بادا چشم بدخواه

💡 گسی کردشان بار آن شادمان برفتند پر آفرین ها زبان

💡 بپردخت ایران و شد سوی چین جهان شد پر از داد و پر آفرین

💡 سر و برگ راحت این چمن به خیال ما نکند وطن چو غبار نم زده‌ گو فلک سر ما به زیر پر آفرین

💡 بپرسید طیهور از آتبین لب شاه طیهور پر آفرین