هرزه اندیش
واژه «هرزه‌اندیش» به کسی گفته می‌شود که اندیشه‌ای نادرست، بی‌پایه یا آمیخته با خطا دارد و در فکر و نظر خود از مسیر درست و منطقی دور می‌شود. این واژه معمولاً برای توصیف فردی به کار می‌رود که افکار او آشفته یا منحرف از معیارهای پذیرفته‌شده است. هرزه‌اندیش بودن به معنای نداشتن دقت فکری و پیروی نکردن از استدلال صحیح است. چنین فردی ممکن است بر اساس گمان‌های نادرست یا برداشت‌های غلط تصمیم بگیرد. در متون قدیمی، این تعبیر برای اشاره به بداندیش یا غلطاندیش نیز استفاده شده است. منظور از آن، شخصی است که رای و اندیشه درست و سنجیده ندارد. این واژه بار معنایی منفی دارد و نشان‌دهنده ضعف در تفکر یا قضاوت است. کاربرد آن بیشتر در زبان ادبی و اخلاقی دیده می‌شود. در واقع، هرزه‌اندیش کسی است که در اندیشه‌ورزی دچار خطا و انحراف فکری است.
مترادف‌ها
بی‌بندوبار، هرزه
متضادها
پاکدامن، عفیف، باحیا، شریف
لغت نامه دهخدا
هرزه اندیش. [ هََ زَ / زِ اَ ] ( نف مرکب ) بداندیش. غلطاندیش. آنکه رای و اندیشه درست ندارد:
بدین شکرانه داد آن هرزه اندیش
دو پانصد بخته فربی به درویش.نزاری قهستانی.
جمله سازی با هرزه اندیش
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 در داستان‌های کلاسیک، شخصیت‌های هرزه اندیش معمولاً با مشکلات جدی مواجه می‌شوند که نتیجه مستقیم رفتارهای بی‌بندوبار و عدم توجه به ارزش‌هاست.
💡 او در دوران جوانی، فردی هرزه اندیش بود که به جای تمرکز بر تحصیل و کار، تنها به دنبال گذراندن وقت با خوش‌گذرانی‌های بیهوده بود.
💡 شاعر با توصیف یک مرد هرزه اندیش، سعی داشت به مخاطبان خود هشدار دهد که چگونه تفکرات نادرست می‌تواند زندگی انسان را ویران کند.
