مناسک دینی یونانیان باستان

[ویکی فقه] مناسک دینی یونانیان باستان شامل راه اندازی دسته، سرود، قربانی، دعا و گاهی غذای مقدس بود.
مراسم شامل راه اندازی دسته، سرود، قربانی، دعا و گاهی غذای مقدس بود. گاهی جادوگران یا بازیگران نمایشی می دادند. عناصر اصلی مراسم دینی متعلق به گذشته های دور بود. سرودها و دعاها همه در کتابی مقدس ثبت شده بودند، و خانواده ها حکومت ها در نگاهداری و رعایت آن کتاب می کوشیدند و هرگونه تغییر در مطالب آن را ناپسند و مایه خشم خدایان می دانستند. پس، زبان دینی از زبان زنده دور شد.به مرور زمان، مردم معنی کلماتی را که به زبان می آوردند نمی فهمیدند، ولی جذبه کلمات کهنه نیازی به فهمیدن نداشت. اکثرا، مردم حتی علت و حکمت بسیاری از مراسم دینی را فراموش کردند، و کاهنان، برای تشریح و تفهیم آن مراسم، اساطیر جدیدی ابداع می کردند. اسطوره و کیش می توانست متغیر باشد، ولی مراسم تغییر نمی کرد. موسیقی در تمام مراحل یکی از عناصر اصلی عبادت بود. مراسم مذهبی بدون موسیقی دچار اشکال می شد؛ مذهب و موسیقی دست در دست هم پیش رفتند. شعر نیز، که بعدا به وسیله آرخیلوخوس و آناکرئون و ساپفو و دیگران تعالی یافت، از معابد برخاست.
← قربانی انسان ها
دین یونانی، اگر نمی توانست جنگ ها را پایان بخشد، به وسیله جشنواره های (فستیوالهای) فراوان، از رنج های اقتصادی مردم تا اندازه ای می کاست. آریستوفان نمایشنامه نویس می گوید: «قربانی هایی که به خدایان تقدیم می داشتند، معبدها و مجسمه هایی که برای آنها بر پا می کردند، و اجتماعات مقدسی که به نام خدایان تشکیل می دادند چنان فراوان بودند که در تمام سال عیدهای دینی و قربانی هایی آراسته به گل مایه سرگرمی مردم می شدند.» هزینه این مراسم را ثروتمندان می پرداختند، و دولت مخارج بازی ها و نمایش هایی را که در اعیاد مقدس صورت می گرفت از محل اموال مقدس تامین می کرد.
← تقویم آتنی ها و جشن ها
ویل دورانت، تاریخ تمدن، جلد دوم، یونان باستان، تهران، انتشارات علمی و فرهنگی، ۱۳۵۹.پایگاه اطلاع رسانی کانون ایرانی پژوهشگران فلسفه و حکمت، فلسفه یونانیان.
منبع
...

💡 با آنکه برخی از پادشاهان شاهنشاهی اشکانی ظاهراً به آیین زرتشت علاقه نشان می‌دادند، اما هیچ اصراری به تعیین و تحمیل یک دین رسمی بر تمام اقوام تابع نشان ندادند. در قلمروی آنها، هم آیین کهن آریایی رایج بود هم مزدیسنا هم آیین بودایی و مسیحی که هر کدام بی‌هیچ محدودیتی اعتقاد خود را ترویج می‌کردند، هم یهودیان و هم یونانی بی‌هیچ اشکالی مناسک دینی خود را به جا می‌آوردند.

💡 شاعران آموزه‌های خود را با شعرهای بومی و به زبان هندی و گویش‌های دیگر مانند مراتی، گجراتی و پنجابی بیان می‌کردند. آنها از «اسم الهی» به عنوان «قدرت نجات» یاد می‌کردند و مناسک دینی را بی‌ارزش می‌دانستند. آنها این ایده را ارائه کردند که دین واقعی، تسلیم شدن به خدایی است که «در دل است».

💡 رستوران او سال ۲۰۱۴ به علت شرایط بد اقتصادی تعطیل شد. او به تنهایی زندگی می‌کند و مناسک دینی خود را نیز انجام می‌دهد، همسر و فرزندان زابلون به اسرائیل مهاجرت کرده‌اند و هر از چندگاهی توریست‌هایی برای دیدن آخرین یهودی افغانستان به دیدارش می‌روند. در سال ۲۰۲۱ او اعلام کرد به دلیل ترس از بازگشت طالبان افغانستان را ترک می‌کند.