مصادر نهج البلاغه و اسانیده

[ویکی نور] مصادر نهج البلاغه و اسانیده اثر سید عبدالزهراء الحسینی الخطیب، کتابی است به زبان عربی در چهار جلد درباره مصادر و اسناد کتاب شریف نهج البلاغه.
کتاب، مشتمل بر برخی تقریظها و مقدمه ها و نیز سه باب اصلی است: باب المختار من خطب امیرالمومنین و کلامه الجاری مجری الخطب، باب المختار من کتب امیر المومنین و عهوده و وصایاه، باب المختار من حکم امیرالمومنین و کلماته القصار.
سیدعبدالزهر، شهرها و کتاب خانه ها را چونان صاحب الغدیر برای نگارش کتاب مصادر خود درنوردیده است. مصادر نهج البلاغه استمرار راه پژوهش گرانی است که سخنان مولا را در منابع و کتب معتبر مورد کاوش قرار داده اند تا به طالبان مأخذ و منبع عرضه کنند و ایشان را به منبع علوم نبوی رهنمون شوند.
سید عبدالزهرا حسینی، در اثر خود پس از آوردن مقدمه مرتضی آل یاسین، دکتر مصطفی جواد و توفیق فکیکی که همگی از صاحب نظران نهج البلاغه هستند، مقدمه ای ذکر کرده و به معنا، مفهوم مصادر، انواع و اقسام آن، توصیف نهج البلاغه و ویژگی های آن پرداخته است. آن گاه به ذکر شبهات ابن خلکان می پردازد و آن را نقد می کند و به دنبال آن وارد اصل مطلب که مأخذشناسی و منبع یابی نهج البلاغه است، شده است. که در اینجا به خلاصه ای از آنها اکتفا می کنیم.
سید عبدالزهرا حسینی، پس از نقل سخنانی از ادبای بزرگ درباره سخنان علی(ع) به اسلوب های جاری نهج البلاغه پرداخته است که به اختصار به ذکر آنها می پردازیم.

💡 در نهج البلاغه و ديگر مجموعه هاى حديثى مطالب بسيارى از امام على عليه السلام درخصوص سياستهاى كلّى اقتصادى به چشم مى خورد، كه دستاوردهاى درخشانى در جهترونق اقتصادى خواهد داشت كه در اين قسمت به بعضى از آنها اشاره مى كنيم:

💡 آخرت يعنى سراى ديگرى كه پس از مرگ بدانمنزل مى رويم و آنجا را تمام انبياء و اولياء و حكماى الهى بادليل و برهان واضح بر خلق ثابت كرده اند و آيات قرآن و سخنان على - عليه السلام -در نهج البلاغه و ساير اخبار و ادله حكماى اسلام و غيره همه بر آن متفقند، انبياء و اولياءديده اند و حكماى الهى و علماى ربانى به مقام علم اليقين و عين اليقين رسيده اند.

💡 O حضرت على عليه السّلام در خطبه 125 نهج البلاغه و عهدنامه مالك اشتر فرمودند: مراد از مراجعه به خدا و رسول، مراجعه به آيات محكمات وسنّتى كه همه بر آن اتّفاق داشته باشند.

💡 دوره خلافت براى على عليه السلام از تلخ ‌ترين ايام زندگى او به حساب مى آيد، امااز نظر مكتبش او موفق شد بذر عدالت را در جامعه اسلامى بكارد. اگر على عليه السلامبه جاى آن دوره كوتاه، بيست سال خلافت مى كرد در حالى كه نظام زمان عثمان هم چنانباقى مى ماند امروز نه اسلامى باقى مانده بود نه على (ع )، نه نهج البلاغه و نهاسمى از عدالت اسلامى... على هم خليفه اى مى شد در رديف معاويه.