مسعود بن احمد حارثی

[ویکی فقه] حارثی، مسعودبن احمد، فقیه، محدّث و قاضی حنبلی قرن هفتم و هشتم است.
در ۶۵۲ یا ۶۵۳ در روستای حارثیه نزدیک مقبره معروفِ کرخی در غرب بغداد به دنیا آمد.
پدرش تاجری متمکن بود و در همان روستا اقامت داشت.
فعالیت علمی
حارثی برای تحصیل علم به مصر، اسکندریه و دمشق سفر کرد.
در مصر، حدیث را از رضی الدین ابن برهان، عبداللّه بن علاق، محمدبن عبدالمنعم حمزی مقدسی و شماری دیگر از شاگردان هبةاللّه بن علی بوصیری (متوفی ۵۹۸) فراگرفت.
در اسکندریه از محضر عثمان بن عوف و ابن فرات و در دمشق از احمدبن ابوالخیر و ابن صیرفی بهره برد.
همچنین فقه را نزد شمس الدین ابن ابی عمر و کسانی دیگر آموخت.
حارثی در مدارس گوناگونی در دمشق و مصر به تدریس پرداخت، از جمله در مدارس نوریه، صالحیه و منصوریه و جامع طولون.
شاگردان
از جمله شاگردان او ابوحجاج مِزّی، اسماعیل بن خَبّاز، قاسم بن محمد برزالی، تقی الدین سبکی، عزالدین ابن جماعه و شهاب الدین ابن العز بودند.
ذهبی نیز از وی حدیث نقل کرده است.
فعالیت اجتماعی
...

💡 ج - مجاهد: مسعود بن حجاج تميمى و فرزند مجاهدش ‍ عبدالرحمن.

💡 چرا که مستوفی‌بافقی در جای دیگر، ضمن توصیف عمارتی که خواجه عمادالدین مسعود بنی تمیمی در محله چهارمنار بنا نموده، می‌نویسد: «در همان سال (۸۴۴ ه.ق) در سر چهارمنار به موضع کوچه بهروک پایابی ساخته که آب گردفرامرز درو جاری است و تمام را به آجر کرده و مسجدی نیز در آنجا ساخته و کتابه به کاشی تراشیده بر درگاه پایاب نصب نموده. اگر تشنه‌لبان بادیه غفلت به سرچشمۀ خیرات ره نبرده باشند، قدم همت در راه گذاشته در جنب بقعه ملکتیه به دیده بصیرت نظاره نمایند ». بنظر می‌رسد عمادالدین مسعود، احداثات خویش را بر روی بخشی از مجموعه شمسیه، که در آن زمان به صورت نیمه‌ویران درآمده بود، بنا نهاده است.