مسجد استاد شاگرد

مسجد استاد شاگرد. [ م َ ج ِ دِ اُ گ ِ ] ( اِخ ) از بناهای قرن نهم شهر تبریز و فعلاً مخروبه است. رجوع به «جامع تبریز» در ردیف خود و جغرافیای سیاسی کیهان شود.

از بناهای قرن نهم شهر تبریز

در خیابان فردوسی در محلۀ مهاد مهین یا میار میار تبریز از دورۀ مغول. امیرحسن چوپانی ملقب به علاءالدین آن را ساخته و به نام سلیمان مغول، آن را سلیمانیه نامیده بود، اما چون کتیبه ها و نوشته های داخلی و خارجی مسجد به خط عبدالله صیرفی و یکی از شاگردان او تهیه شده بود، بین مردم به مسجد استاد شاگرد معروف شده است. بارها و ازجمله سه بار در دورۀ قاجار تعمیر شده است. بنایی است نیمه ویران که پایه های آجری، گنبد و دو تاق بسیار عظیم آن باقی است. در ۱۳۱۲ش در حیاط وسیع مسجد دانشسرای دختران تأسیس شد. شبستان و عرصۀ مسجد به وسیلۀ دیوارهایی از باقی بنا جدا شده و در آن مراسم نماز و وعظ برگزارمی شود.

💡 بنای اولیهٔ مسجد استاد شاگرد به دورهٔ چوپانیان برمی‌گردد و این بنا تنها اثر به‌جای مانده از این دوره در تبریز است. مسجد استاد شاگرد در سال ۱۳۴۱ میلادی (۷۴۲ قمری) به دستور شیخ حسن چوپانی ساخته شد و به افتخار پادشاه‌خوانده‌اش –سلیمان از نوادگان چنگیزخان که از جانب شیخ حسن به مقام ایلخانی رسیده بود– مسجد سلیمانیه خوانده شد. از آنجا که عبدالله صیرفی به همراه شاگردش محمد بنددوز مسئول کتابت کتیبهٔ این مسجد بودند، بعدها مردم تبریز به دلیل عدم علاقه به حکومت چوپانی، این مسجد را استاد و شاگرد خواندند.

💡 مسجد استاد شاگرد (سلیمانیه، علائیه) مربوط به دوره‌های چوپانی، صفوی و قاجار است و در تبریز، تقاطع خیابان‌های فردوسی و محققی (امین) واقع شده است. این اثر در تاریخ ۲۸ مرداد ۱۳۴۸ با شمارهٔ ثبت ۸۸۰ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.