مرثیت گو

مترادف‌ها

سوگوار، نوحه‌خوان، رثیه‌سرای

متضادها

ستایش‌گر، ممدوح

لغت نامه دهخدا

مرثیت گو. [ م َ ی َ ] ( نف مرکب ) که اشعار مرثیه گوید. که در عزای مرده شعر سراید و صفات و محامد او برشمارد. مرده ستا:
سلامت نزد ما دور از شما مُرد
دریغا مرثیت گوئی ندارد.خاقانی.

فرهنگ فارسی

که اشعار مرثیه گوید

جمله سازی با مرثیت گو

جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب

💡 اگر برون کند از هر فصول فصلی امید همین که بشنود این مرثیت برآرد جان

💡 هوای او به دل اندر غم آورد، گویی ز طبع خسته یکی پر ملال مرثیت است

💡 نه مرا از خود و نه نیز شما را شرمست که زمن مرثیت صدر جهان بنیوشید

💡 باد این زبان بریده که گویدت مرثیت تا من کنم ز مرثیه هم مدح و آفرین

💡 پدرا رفتی و من از پسِ تو مرثیت گویم، خاکم به دهن !

💡 چگونه مرثیت گویم شهی را که مثلش زیر چرخ آسمان نیست

💡 مرثیت گو در مراسم‌های سوگواری سنتی، با خواندن اشعار و ابیات بسیار غم‌انگیز، باعث ایجاد فضایی برای تجدید نظر و یادبود مردگان می‌گردد.

💡 وظیفه اصلی یک مرثیت گو تنها خواندن کلمات نیست، بلکه او باید بتواند احساسات عمیق سوگواران را با صدای خود به خوبی منتقل کند.

💡 در گذشته‌های دور، مرثیت گو نقش بسیار مهمی در حفظ و ترویج فرهنگ و ادبیات مذهبی در میان جامعه و مردم محلی داشت.

کلمات مرتبط

پیشنهاد شما
پیشنهادهای کاربران