محمد شفیع عباسی

[ویکی اهل البیت] این صفحه مدخلی از اثر آفرینان است
نقاش و خطاط. اهل اصفهان و نقاش نازک قلم و پرمایه ی شاه صفی اول و شاه عباس دوم بود که در دستگاه پادشاهی آنان به عزت و احترام می زیسته است. محمد شفیع عاشق طبیعت و زیبایی های افسانه ای آن بود و در بیشترین آثار خود از حلاوت گلها و پرندگان به تردستی تمام هنرها آفریده و به نازک قلمی و قدرت تمام از عهده ی آنها برآمده است.
از ارقام ذیل آثارش، معلوم می گردد که در خط نسخ و رقاع و نستعلیق نیز استادی شیرین قلم بوده است. به روایات مختلف گویا او به هند رفته و در شهر آگره درگذشته است. از آثار وی: تصویر شانه بسری که روی ساقه های پر گل نشسته و دور زنبور و یک پروانه در جوالی گلها دیده می شود، با: «رقم کمینه شفیع عباسی سنه 1044»؛ تصویر گل سنبل پرغنچه ای که دارای هفت یا هشت غنچه و گل است و به خط نستعلیق رقم نهاده.
«رقم کمینه محمد شفیع اصفهانی، سنه 1050»؛ تصویر مرغ سینه سرخی که روی ساقه ی نرگس نشسته و آن را خم کرده است، با رقم: «در تاریخ... سنه ی 1062... کمینه شفیع عباسی»؛ تصویر کبک چاقی که روی شاخه ی گل سیب نشسته و مشغول آوازخوانی است؛ با رقم: «کمینه شفیع عباسی سنه 1066»؛ قلمدان گل و بوته ای با رقم: «محمد شد شفیع هر دو عالم». در «احوال و آثار نقاشان» به هشت اثر دیگر وی اشاره شده است.

💡 محمد شفیع کازرونی، عالم جامع شیعی قرون سیزدهم و چهاردهم است.

💡 اثر عنصری برای مدت‌ها، حتی به اذعان جامی، مفقود شده بود. تا اینکه در پاکستان محمد شفیع، ۳۷۲ بیت از این مثنوی را در چند برگ لابلای کتابی دربارهٔ وقف در قرآن، پیدا کرد و با ضمیمه کردن ۱۴۲ بیت دیگر از اشعار پراکنده که در فرهنگ‌ها آمده بود و سعید نفیسی آنها را در اختیار وی قرار داد، به طبع آن پرداخت. سعدی نیز در غزل ۶۱۳ خود از این داستان نام می‌برد.