قواعد مذکر و مؤنث

[ویکی فقه] قواعد مذکر و مؤنث، قواعد مهم درباره استعمال الفاظ مذکر و مؤنث را می گویند.
یکی از قواعد ادبی که مفسران باید به آن آگاه باشند، قاعده مذکر و مؤنث بودن است.
قاعده اول
در تانیث حقیقی، فعل غالبا همراه تای تانیث می آید؛ مگر این که فاصله ای باشد که هرچه این فاصله بیشتر باشد، حذف تای تانیث بهتر است. همچنین اگر مؤنث حقیقی را با «ت» بیاورند بهتر است؛ مگر این که جمع باشد.اما در تانیث غیرحقیقی، در صورتی که فاصله باشد، حذف تای تانیث بهتر است؛ مانند: (فمن جاءه موعظة من ربه). در این آیه، با این که «موعظه» مؤنث مجازی است، «جاءه» مذکر آمده است.
قاعده دوم
در صورتی که فاصله زیادتر باشد، هم تانیث و هم تذکیر جایز است؛ مانند: (واخذ الذین ظلموا الصیحة) و (واخذت الذین ظلموا الصیحة).
قاعده سوم
...

💡 آیین ودایی از ادیان چند خدایی است و خداهایی دارد که اکثر آن‌ها مذکر و در ارتباط با وقایع آسمانی هستند. آیین پرستش این خدایان تنها در اختیار کاهنانی بود که برهما نام داشتند. این مراسم شامل اجرای اشعار ریگ‌ودا، قربانی حیوانات و نوشیدن نوشیدنی مقدسی که با خون این حیوانات مخلوط می‌شد و سوماً (Soma) نام داشت بود. در این مراسم خوراک‌ها تقدیم به آتش مقدس که خود نقش یکی از خدایان را داشت می‌شد.

💡 بحث این کتاب بدین منتج می‌شود که لذت دیداری در سینما، ساختار نگاه مذکر و مورد نگاه بودن مونث را بازتولید می‌کند؛ ساختاری دوگانه که روابط نامتقارن قدرت را که بر جهان اجتماعی واقعی حاکم اند، بازمی‌تاباند.

💡 علاوه بر اسم‌ها و ضمایر شخصی، در صرف فعل به صورت مذکر و مؤنث در شخص دوم در مرکز و جنوب و در سوم شخص در همه لهجه‌ها تفاوت جنسیتی وجود دارد: او وانو (او می‌گوید، مذکر)، او وانا (او می‌گوید، مؤنث). ضمایر شخصی ساختار معمولی ایرانی غربی دارند. ضمایر شخصی در زازاکی به ضمایر تالشی، سمنانی، سنگسری، تاتی ایران, وفسی و فارسی بسیار نزدیک است.