قرائت شاذ

[ویکی فقه] قرائت فاقد سند یا یکی از ارکان سه گانه قرائت صحیح را قرائت شاذ گویند.
قرائت شاذ، یکی از قرائت های غیرصحیح است و برای آن تعریف هایی ارائه شده است که به بعضی از آن ها اشاره می کنیم:
← تعریف اول
برخی دیگر قرائت قرای سبعه را «متواتر» و سه قرائت دیگر را «آحاد» و باقیمانده را «شاذ» دانسته اند.
حکم
عده زیادی از محققان قرائت شاذ در نماز را جایز ندانسته اند.نخستین کسی که قرائت شاذ را استقصا کرد و از قرائت صحیح جدا ساخت، ابوالفضل محمد بن جعفر خزاعی بود که در اواخر سده دوم می زیست.از قرائت شاذ، به قرائت ضعیف و متروک نیز تعبیر شده است.

💡 اختلاف نهمشان در معناى كلمه (ملكين ) است، كه آيا اين دو ملك از ملائكه آسمان بودند؟ يادو انسان زمينى و دو ملك بكسره لام يعنى پادشاه بوده اند؟ - البته اگر كلمه نامبردهرا مانند بعضى از قرائتهاى شاذ بكسره لام بخوانيم - و يا به قرائت مشهور دو ملكبفتحه لام بودند، ولى منظور از آن، دو انسان صالح و متظاهر بصلاح مى باشد.

💡 آنگاه گفته اما آن قرائت همانطور كه گفتيم شاذ و غيرمقبول است، و قرآن بودنش ثابت نيست، در سابق نيز گفتيم رواياتى كه اين معنا و اينقرائت را مى رسانند هر چند كه صحيح باشند خبر واحدند، و استفاده اى كه راويان از آيهكرده اند چيز زائدى است،