قراء و راویان

[ویکی فقه] در این مقاله به بررسی قراء قرآن و راویان آن ها خواهیم پرداخت.
بـه دلایـلـی کـه ذکـر شد قرائت قرآن بین قاریان در مواردی اختلافی بود و تعداد قاریان در طی سـالیان متمادی افزایش می یافت تا این که ابن مجاهد از میان کلیه قرائات، هفت قرائت را برگزید که هر کدام دو راوی دارند:
قراء منتخب
ابن عامر: عـبدالله بن عامر یحصبی (متوفای ۱۱۸) قاری شام، دو راوی او هشام بن عمار (۲۴۵-۱۵۳) و ابن ذکوان (۲۴۲-۱۷۳) هستند که هرگز ابن عامر را درک نکرده اند.ابن کثیر: عبدالله بن کثیر دارمی (متوفای۱۲۰) قاری مکه، دو راوی او بزی (۲۵۰-۱۷۰) و قنبل (۲۹۵-۱۹۱) هستند که هرگز او را درک نکرده اند.عاصم: عاصم بن ابی النجود اسدی (متوفای۱۲۸) قاری کوفه، دو راوی او حفص بن سلیمان ـ پسر خوانده او ـ (۱۸۰-۹۰) و شعبه ابوبکربن عیاش (۱۹۳-۹۵) هستند حفص قرائت عاصم را دقیق تر و مضبوط تر می دانست و قرائت عاصم به وسیله او منتشر شده و تا امروز متداول است و همین قرائتی است که امروزه در اکثر کشورهای اسلامی رایج است.ابو عمرو: زبـان ابـوعـمـرو بـن عـلا مـازنـی، (متوفای ۱۵۴) قاری بصره، دو راوی او دوری حفص بن عمر (متوفای۲۴۶) و سوسی صالح بن زیاد (متوفای ۲۶۱) هستند که او را درک نکرده اند و به واسطه یزیدی قرائت را از او گرفته اند.حمزه: حمزة بن حبیب زیات (متوفای ۱۵۶) قاری کوفه، دو راوی او خلف بن هشام (۲۲۹-۱۵۰) و خلا دبن خالد (متوفای ۲۲۰) که قرائت را با واسطه از او گرفته اند.نافع: نافع بن عبدالرحمان اللیثی (متوفای ۱۶۹) قاری مدینه، دو راوی او عیسی بن مینا (۲۲۰-۱۲۰) معروف به قالون ـ پسرخوانده نافع ـ و ورش، عثمان بن سعید (۱۹۷-۱۱۰) هستند و این قرائت همان است که در برخی از کشورهای مغرب عربی امروزه رایج است.کسائی: عـلـی بـن حمزه (متوفای ۱۸۹) قاری کوفه، دو راوی اولیث بن خالد (متوفای ۲۴۰) و دوری، حفص بن عمر ـ که راوی ابوعمرو هم بود ـ (متوفای ۲۴۶) هستند.
قرا عشرة
متاخرین سه نفر دیگر بر این هفت نفر اضافه کرده اند:خـلـف: خـلف بن هشام، راوی حمزه (متوفای ۲۲۹) قاری بغداد، دو راوی او ابویعقوب (متوفای ۲۸۶) و ابوالحسن (متوفای ۲۹۲) هستند.یـعـقـوب: یعقوب حضرمی (متوفای ۲۰۵) قاری بصره، دو راوی او رویس (متوفای ۲۳۸) و روح (متوفای ۲۳۵) هستند.ابوجعفر: ابو جعفر مخزومی (متوفای ۱۳۰) قاری مدینه، دو راوی او ابن وردان (متوفای ۱۶۰) و ابن جماز (متوفای ۱۷۰) هستند.
قرا اربعة عشر
...

💡 نخستین بار بنا به ماده هشتم «قانون اعتبار برای تشکیل مدارس ابتدائی و تعلیمات عمومی» که در تاریخ ۱۴ اردیبهشت ماه ۱۳۰۶ شمسی به تصویب مجلس شورای ملی رسید، به وزارت معارف اجازه داده شد «در نقاطی که صلاح و مقتضی میداند در دهات و قراء و قصبات کلاس اکابر ابتدائی تأسیس نماید».

💡 و از كمال اطمينان، صفت سوم پديد مى آيد، و آن اين است كه رزق آن قريه فراوان وارزان مى شود، چون از همه قراء و شهرستانهاى اطراف آذوقه بدانجاحمل مى شود، ديگر مردمش مجبور نمى شوند زحمت سفر و غربت راتحمل نموده براى طلب رزق و جلب آن بسوى قريه خود بيابانها و درياها را زير پابگذارند و مشقت هاى طاقت فرسايى تحمل كنند.

💡 ملت مسلمان بايد از اين شاه و دولت ياغى غاصب تبرى كنند و مخالفت با آن لازم است.تمام اقشار ملت خصوصا اهالى قراء و قصبات بايد بدانند كه شاه غاصب و دولت ياغىاو كمر به هدم مقدسات اسلام بسته اند و اگر مهلت پيدا كنند به محو آثار شريعت برمى خيزند.