قاضی جعفر بن احمد

[ویکی فقه] جعفر بن احمد، متکلم و محدّث و فقیه زیدی اهل یمن در قرن ششم می باشد.
جعفر بن احمد مشهور به قاضی جعفر است که لقب و نسبت او را شمس الدین بهلولی اَبناوی مِشوَری ذکر کرده اند.اجداد و پدر وی در دوران حکومت صلیحیان و بنو حاتم، از قضات اسماعیلی صنعا بودند.برادرش، یحیی بن احمد (متوفی ۵۶۲)، حاکم عدن و در خدمت زُرَیعیان اسماعیلی بود.
تکمله ۳ـ۴، ذیل «جعفربن ابی یحیی ».
در زمان قاضی جعفر، زیدیه به دو گروه عمده تقسیم می شدند: برخی از عالمان زیدی یمن از عقاید کلامی الهادی الی الحق یحیی بن حسین رسی (متوفی ۲۹۸) و مکتب معتزله بغداد، خاصه آرای ابوالقاسم بلخی (متوفی ۳۱۹) پیروی می کردند.گروه دیگری از عالمان زیدی یمن، در عقاید کلامی، متأثر از معتزله بصره بودند.اختلاف در مسائل کلامی میان دو مکتب معتزلی بصره و بغداد از اواخر قرن چهارم و اواسط قرن پنجم، به انشقاق جامعه زیدیه به دو گروه مطرفیه و مخترعه انجامید.
ایمن فؤاد سید، تاریخ المذاهب الدینیة فی بلاد الیمن حتی نهایة القرن السادس الهجری، ج۱، ص ۲۴۱ـ۲۴۲، قاهره ۱۴۰۸/۱۹۸۸.
شریف مکه، علی بن عیسی حسنی مشهور به ابن وهاس (متوفی ۵۵۶)، از زید بن حسن بیهقی بروقنی (متوفی ۵۵۱)، عالم زیدی برجسته ایرانی، دعوت کرد تا به یمن رود و با ترویـج آرای کـلامی معتزلـه بصره ــ که در میان زیدیه ایران رواج داشت زیدیه مخترعه را در مقابله با مطرفیه یاری کند.
ابراهیم بن قاسم شهاری، طبقات الزیدیه الکبری، قسم ۳، بلوغ المراد الی معرفة الاسناد،ج ۲، ص ۷۷۵،چاپ عبدالسلام بن عباس وجیه، عمان ۱۴۲۱/۲۰۰۱.
...