عرش اشیان

( عرش آشیان ) عرش آشیان. [ع َ ] ( ص مرکب ) دارای آشیانی به بلندی عرش. آنکه به عرش خانه و آشیانه دارد. ( فرهنگ فارسی معین ). || وصفی رحمت آمیز که از پس ذکر نام مرده کنند.

( عرش آشیان ) ( صفت ) دارای آشیانی به بلندی عرش آن که به عرش خانه و آشیان دارد.

💡 در عشق گشته شور غزلخوانیم بلند کلکم صفیر بلبل عرش آشیان دهد

💡 در خاکدان دهر ممان، ای اسیر خاک آن به بود که طایر عرش آشیان شوی

💡 در محفلش به حاشیه کمترین جدار روی مزار قدسی عرش آشیان رسید

💡 از قفای آن شه عرش آشیان حیدر است و یازده فرزند آن

💡 به دام فتنه از منقار تیر و مخلب خنجر شکستی پر همایون طایر عرش آشیانی را

💡 طایر عرش آشیان واسطهٔ کن فکان خسرو اقلیم جان پادشه انبیا