عبدالحسین سپنتا اصفهانی

[ویکی فقه] عبدالحسین سپنتا اصفهانی، از نویسندگان و شعرای معاصر اصفهان بوده است.
عبدالحسین سپنتا فرزند غلامرضا شیروانی؛ ادیب، نویسنده و شاعر توانا، در سال ۱۲۸۲ش (مطابق ۱۳۲۱ق) در طهران متولّد شده است.
سفر به هند
وی در طهران و اصفهان تحصیلات خویش را به پایان رسانیده، سفری به هندوستان رفته و ده سال در آن حدود ساکن بود.
فیلم سازی
سپنتا تحصیلات خود را در مدرسه سن لوئی و مدرسه زرتشتیان تهران و استیورت موریال کالج اصفهان و کالج آمریکایی ها در تهران انجام داد. او اوّلین فیلم ناطق فارسی را در سال ۱۳۱۲ش در کمپانی امپریال فیلم بمبئی ساخت. پس از آن او فیلم های «فردوسی»، «شیرین و فرهاد»، «چشم های سیاه» و «لیلی و مجنون» را در هندوستان ساخت.همچنین در آنجا روزنامه «دورنمای ایران» و سپس روزنامه «جنگل» را منتشر کرد که هر کدام پس از مدت کوتاهی متوقّف شدند. آخرین روزنامه او در هند «پیام راستی» نام داشت. او برای ادامه فیلم سازی به تهران آمد ولی به علت موانع و مشکلاتی که وجود داشت به ناچار در اصفهان ساکن شد و به نویسندگی مشغول شد و روزنامه «سپنتا» را منتشر کرد.
آثار و تالیفات
...

💡 سینمای ایران از مشروطیت تا سپنتا فیلم مستندی ایران در ۱۳۴۹ است که به کارگردانی و نویسندگی محمد تهامی‌نژاد، پژوهشگر در تاریخ، منتقد و مستندساز، تولید شده است. این فیلم بازگوکنندهٔ ورود فیلم به ایران و شکل‌گیری سینما از دورهٔ مشروطیت تا فیلم‌سازی عبدالحسین سپنتا در هندوستان است.

💡 با ساخت نخستین فیلم ناطق ایرانی به نام دختر لر به کارگردانی عبدالحسین سپنتا، نخستین مورد سانسور در سینمای ایران هم شکل گرفت. این فیلم داستان یک زوج ایرانی است که از ایران ناامن زمان مشروطه به هند پناه می‌برند. با فشار مستقیم دربار، در انتهای فیلم ساخته شده، جعفر و گلنار به ایران بر می‌گردند و دلیل بازگشت آن‌ها به ایران هم در میان‌نویس پایانی فیلم «امنیت دوران رضا شاه کبیر» عنوان می‌شود.