شیخ حسین ال عصفور
شیخ حسین بن محمد بن احمد بن ابراهیم آل عصفور از علمای برجسته شیعه در بحرین بود. او به سبب تألیفات فراوان، تدریس گسترده، حافظه بسیار قوی و جایگاه برجستهاش در مذهب امامی شناخته میشد و به دلیل کشته شدن در راه دین، به عنوان «شهید آل عصفور» نیز یاد شده است.
خاندان و پیشینه علمی
او از خاندان «آل عصفور» بود؛ این خاندان علمایی شیعی در بحرین، قطیف و نواحی جنوب ایران داشتند. شیخ حسین برادرزاده شیخ یوسف بحرانی، صاحب کتاب «حدائق»، بود و از سوی مادر نیز با خانواده علمای بزرگ پیوند داشت؛ مادربزرگش از خاندان ماحوزی بود.
تحصیل و حافظه
دوران تحصیل دقیق وی چندان روشن نیست، اما معروف است که نزد عمویش شیخ یوسف و دیگر بزرگان علم در بحرین آموزش دید. حافظهای ممتاز داشت و نقل است که توانایی حفظ کامل کتابها را از «الف تا ی» داشت. حوزه درس او مورد توجه مسلمانان بسیاری از بحرین، قطیف، احساء و دیگر نقاط بود.
فعالیتهای علمی
شیخ حسین در مباحث فقهی، کلامی، حدیث و شعر فعال بود و برخی منابع او را «بزرگترین فقیه اخباری زمان خود» خواندهاند.
شهادت
وی در ۱۲۱۶ هجری قمری در شاخوره، یکی از محلات بحرین، در اثر درگیری با مخالفان عقیدتی کشته شد و به همین دلیل عنوان «شهید» به او داده شد. آرامگاه وی در شاخوره مورد زیارت بوده است.
تألیفات
شیخ حسین تألیفات فراوانی در زمینههای مختلف داشته است، از جمله: «انوار اللوامع فی شرح مفاتیح الشرائع»؛ «الفوادح الحسینیه و القوادح البینیة» (مشهور به مقتل آل عصفور)؛ منظومهای بیش از هفت هزار بیت در اصول دین، مجموعهای از کتابها در فقه، کلام، تفسیر و حدیث. به دلیل نایاب شدن برخی آثارش، فهرست کامل آنها در دست نیست، اما آثار موجود نمایانگر وسعت دانش و توانایی علمی بینظیر اوست.
دانشنامه اسلامی
[ویکی اهل البیت] شیخ حسین آل عصفور. حسین بن محمد بن احمد بن ابراهیم معروف به شهید آل عصفور یکی از علمای بزرگ قرن دوازدهم و سیزدهم هجری بود. شیخ حسین فقیهی متبحر، محدثی ثقه و دانشمندی متفکر، با استعداد و پر حافظه بود. معظم له برادر زادۀ شیخ یوسف بحرینی و دخترزادۀ شیخ سلیمان ماخوری است. خاندان این شهید به آل عصفور در بحرین و بلاد آنجا معروف بودند و همگان از جد و پدر و اولاد و احفاد (اعمام و بنی اعمام) در ردیف اعلام بزرگ بحرین به شمار می روند. شیخ حسین از شاگردان پدر بزرگوارش شیخ محمد و عمویش شیخ یوسف و عموی دیگرش شیخ عبد العلی بود که به علت استعداد و حافظه قوی خود در سایه مطالعه و تحقیق به زودی در ردیف اعلام بحرین در آمد و عده ای از فضلا از محضرش به مقام اجتهاد رسیدند. شیخ حسین شهید تألیفات متعددی دارد که دلالت بر احاطه دانش های فراوان اوست از آن جمله: رواشح پنج مجلد در اصول، سوائح دو مجلد در شرح بدایه، حقایق فاخره در فقه، براهین در فقه، انوار لامع در شرح شرایع، تبیان در تفسیر، محاسن اعتقاد، احکام تقیه، نفخه قدسیه، منظومه ای در اصول، منظومه ای در فقه، منظومه ای در نحو، منظومه ای در مراثی ائمه علیه السلام، مفاتیح و شرح دعای کمیل و چند جلد کتاب دیگر. مرحوم علامه امینی در شهداء الفضیله شرح مفصلی از مراتب علمی و اخلاقی او بیان می دارد و نام یکایک تمام خاندان آل عصفور (جد اعلای شیخ یوسف) را متذکر است. علامه اضافه می کند: سالی در مسافرت به قطیف در منزل عالم جلیل سید محمد قطیفی کتاب ارزنده ای در علم حدیث خیلی مورد توجه این شهید بزرگوار قرار می گیرد، از سید محمد خواست چند هفته ای به او امانت دهد، چون نسخه آن منحصر به فرد بود و خودش بدان احتیاج داشت نپذیرفت. مدتی را که در قطیف اقامت داشت. کتاب مذکور را مطالعه نمود و عازم سفر حج شد و سپس مطالعات خود را در سفر به روی کاغذ برد، در مراجعت از مکه معظمه وارد قطیف شد و کتاب را مقابل دوستش سید محمد قرار داد، او گمان کرد نسخه ای از این کتاب کمیاب را به دست آورده است و با کتاب خویش آن را مطابق یافت. شهید اظهار داشت این کتاب را خودم در سفر تدوین نمودم. علمای قطیف از هوش و استعداد و حافظه او انگشت تعجب به دندان گزیدند و آیه فتبارک الله احسن الخالقین را به مصداقش رسیدند. اما افسوس که علامه امینی می نویسد تبهکاری از دشمنان دین در شب 21 شوال 1216 با ضربه ای که ناگهان بر پشت او وارد ساخت به شهادت رسید و در قریه شاخوره مدفون شد.