شوریده راه. [ دَ / دِ ] ( ص مرکب ) کنایه از مردم گمراه و ملحد. ( ناظم الاطباء ). کنایه از مردم گمراه و پریشان مذهب که متابعت کتب سماوی نکنند و از اخلاق حسنه و اطوار پسندیده بهره ندارند. ( آنندراج ). از راه بگشته:
چو آن دشتبانان شوریده راه
شنیدند یک یک سخنهای شاه.نظامی.
۱. گمراه.
۲. ملحد: چو آن دشتبانان شوریده راه / شنیدند یک یک سخن های شاه (نظامی۵: ۹۶۰ ).
۳. بدخو.
( صفت ) ۱ - گمراه. ۲ - ملحد.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 اما مکان چون راه گذری باشد، یا جایی ناخوش و تاریک بود یا به خانه ظالمی بود، همه وقت شوریده بود.
💡 بس دل شوریده کاندر راه عشق جان بداد و روی جانان کس ندید
💡 از تو دارم هوسی در دل شوریده، ولی راه عشقت نه به پای دل در دام منست
💡 بوی گل بی وفا در سرش افکند شور بلبل شوریده سر راه نوا برگرفت
💡 چون بلبل سودازده راه چمنی گیر چون طوطی شوریده هوای شکری کن
