شعرانی عبدالوهاب بن احمد

[ویکی نور] «عبدالوهاب بن احمد بن علی حنفی شعرانی»، مکنی به ابومحمد از علمای متصوفه است که در سال 898ق در قلقشنده مصر متولد شد.
او را حنفی می گویند، چون منسوب به محمد بن حنفیه بود و شعرانی می خوانند، زیرا در قریه ای بدین نام متولد شده است.
پاره ای از آثار وی عبارتند از:
در کتاب های او تمام علایم پیش از قیامت که شارع مقدس به ما اطلاع داده است، موجود است. وی قائل است که باید همگی در پیش از روز قیامت واقع گردد؛ مانند ظهور مهدی، درآمدن دجال و نزول عیسی(ع) و... حتی اگر یک روز از عمر دنیا باقی نمانده باشد باید اینها واقع گردد.
ایشان در سال 973ق در قاهره وفات یافت.
البحر المورود فی المواثیق و العهود

💡 او دوران کودکی و نوجوانی خود را در جزیره ابن عُمر که در حال حاضر شهری مرزی میان سوریه و ترکیه است گذراند و سپس همراه پدر و برادرانش به موصل کوچ کرد. ناصح‌الدین ابومحمد سعیدبن دهّان بغدادی،ابوبکر یحیی بن سعدون مغربی قرطبی و ابولحزم مکّی بن ریان بن شبّه اساتید ادبیات او بودند. پس از آن در موصل و بغداد علم حدیث را از اساتیدی چون عبدالوهابن سکینه، عبدالقاسم یعیش بن صدقه فراتی و ابواحمد عبدالوهاب بن علی ابن علی فرا گرفت. او در سال‌های پایانی عمر خود فلج شد و توانایی نویسندگی خود را از دست داد و خانه نشین شد. در همین ایام جمعی از دانشمندان علوم دینی و قرآنی به منزل وی رفت و آمد داشتند و در کار تألیف آثارش به او کمک می‌کردند.

💡 او در شرح احوالاتش که برای درج در کتاب شرح احوال رجال علم و ادب تألیف مرتضی مدرسی چهاردهی نگاشته، آورده‌است: «اسم این جانب محمد و اسم پدرم عبدالوهاب بن عبدالعلی قزوینی است. پدرم یکی از مؤلفین اربعه نامه دانشوران است و تراجم احوال نُحاه و لغویین و ادبا و فقها غالباً به او محول بود و اسم او در مقدمه آن کتاب و شرح حال مختصری از او در کتاب المآثر و الآثار مرحوم محمدحسن خان اعتمادالسلطنه مسطور است و در سنه هزار و سیصد و شش هجری قمری در طهران مرحوم شد.