محمد بن عبدالوهاب

رجوع شود به:عبدالوهاب، محمد (۱۹۰۲ـ۱۹۹۱)

[ویکی فقه] محمد بن عبدالوهاب (آثار و کتب). محمد بن عبدالوهاب بن سلیمان بن علی بن محمد بن احمد بن راشد التمیمی در سال ۱۱۱۵ هجری {۱۷۰۳م} در شهر "عیینه " از شهرهای "نجد " تولد یافت.
میرزا محمدتقی خان سپهر نویسنده «ناسخ التواریخ» در مجلد مربوط به قاجاریه در شرح حال محمد بن عبدالوهاب چنین گفته است: «وی از عرب بادیه بود و به بصره سفر کرد و در نزد یکی از علمای آن شهر که نامش "شیخ محمد مجموعی" بود، علم دین آموخت.
سپهر، محمد تقی، ناسخ التواریخ، (تاریخ قاجاریه)، به اهتمام جمشید کیان فر، تهران_ اساطیر، ۱۳۷۷، ج۱، ص۴۵۸.
شیخ محمد از شهر عینیه رانده شد و در سال ۱۱۰۶ به درعیه از نواحی معروف نجد رهسپار گردید.امیر درعیه که محمد بن سعود (جد آل سعود) نام داشت، مقدم او را گرامی شمرد و سخنان وی را به مصلحت مقام خود دانست و به شیخ محمد وعده مساعدت و یاری در اشاعه عقایدش داد. شیخ محمد درعیه را موطن خویش قرار داد و به مردم آن سامان، تفسیر قرآن بیاموخت و با اصول مذهب خود آشنا ساخت. چون عده ای به مذهب وی گرویدند، آنان را علیه مردم نجد فرمان جهاد داد و ایشان به یاری محمد بن سعود بر نجد و قبایل ساکن در آن حدود غلبه کردند و شهر ریاض را فتح کردند و از آن به بعد آل سعود آنجا را پایتخت خود قرار دادند.شیخ محمد اداره امور مردم را به عهده عبدالعزیز پسر محمد بن سعود واگذار کرد و خود به عبادت و تدریس پرداخت، تا در سال ۱۲۰۶هجری (۱۷۹۲م) رخت از جهان بربست.»
محمد جواد، مشکور، فرهنگ فرق اسلامی، موسسه چاپ و انتشارات آستان قدس رضوی، ۱۳۶۸، ص۴۵۸.
در دوران تحصیل در مدینه، گهگاه مطالبی بر زبانش جاری می شد که از عقایدی خاص حکایت داشت، چندان که اساتید وی نسبت به آینده اش نگران شده و می گفتند: اگر این فرد به تبلیغ بپردازد گروهی را گمراه خواهد کرد.بزودی از او کجی و انحراف و بدعت سرزد که مردم نادان را به گمراهی کشید و با رهبران دینی به مخالفت برخاست و به تکفیر مومنان پرداخت و پنداشت که زیارت قبر پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلّم) و توسل به او و به پیامبران دیگر و اولیاء و صالحان و توسل کردن به ایشان را شرک می پنداشت..
دحلان، سید احمد زینی، الفتنه الوهابیه، همتی، همایون، نشر مشعر، ص۲۴.
...
[ویکی فقه] محمد بن عبدالوهاب (ابهام زدایی). محمد بن عبدالوهاب ممکن است اسم برای اشخاص ذیل باشد: • محمد بن عبدالوهاب ثقفی، محدّث، فقیه شافعی، متکلم و عارف قرن سوم و چهارم• محمد بن عبدالوهاب جبائی، متکلم مشهور معتزلی قرن سوم
...

💡 محمد بن سعود پس از سکونت محمد بن عبدالوهاب در درعیه با او بیعت کرد که او را در نشر و گسترش افکارش یاری دهد و پس از تشکیل نیروی نظامی مخصوص، درعیه به نخستین پایگاه حکومتی دولت آل سعود تبدیل گشت.

💡 «امین بن محمد بن عبدالوهاب بن اسحاق بن عبدالرحمان، جندی عباسی» در معرة النعمان زاده شد و پرورش یافت. به حلب کوچید و از گروهی علما مانند عبدالرحمان مدرس و محمود مرعشی فراگرفت. سپس به حمص سفر کرد و بعد از آن، به زادگاهش بازگشت و متولی افتای آنجا شد. در دمشق ساکن شد و افتای آن را نیز برعهده گرفت. همان‌جا در اواخر محرم ۱۲۹۵ق درگذشت. منظومة فی أسماء أهل بدر، دیوان شعر، شرح رسالهٔ شیخ رسلان دمشقی در تصوف و فتاوا از آثار اوست.