«شاه ولی اﷲ» به دو شخصیت علمی برجسته هندی اشاره دارد که هر دو در علوم دینی، حدیث، فقه و کلام شناخته شده بودند:
نخستین شاه ولی اﷲ، که نام تاریخی او عظیم الدین بود، در سال 1214 هجری قمری در دهلی به دنیا آمد و از پنج سالگی وارد مکتب شد و در چهارده سالگی تحصیلات خود را پایان داد. او به مدت دوازده سال به تدریس مشغول بود و در سال 1243 هَ.ق. برای زیارت بیتالله به حرمین سفر کرد و با علمای آنجا در حوزه حدیث به کسب علم پرداخت. او کتابی در علم کلام ننوشته، اما اثر مشهورش «حجة الله البالغة» که حقایق و اسرار شریعت را بیان میکند، عملاً خلاصهای از علم کلام است و جایگاه علمی او را تثبیت میکند.
دومین شاه ولی اﷲ، معروف به دهلوی و ملقب به ابوعبدالله، در سال 1180 هَ.ق. به دنیا آمد و به عنوان فقیه، اصولی، محدث و مفسر شناخته میشود. او تألیفات زیادی داشت، از جمله ازالة الخفاء، القول الجمیل فی بیان سبیل، عقد الجید فی احکام الاجتهاد و تقلید و آثار دیگر. هر دو شخصیت به دلیل دانش عمیق و آثار علمیشان در تاریخ علوم دینی هند و دنیای اسلام اهمیت دارند.