لغت نامه دهخدا
سبک ریش. [ س َ ب ُ ] ( ص مرکب ) تنک ریش. آنکه ریش تنک دارد نه انبوه: سناط [ س ِ / س َ ]؛ کوسه ای که ریش نباشد آن را، یا مرد سبک ریش در رخسار، یا آنکه ریش بر زنخ آن باشد نه بر عارض. ( منتهی الارب ). زِبْرِقان. اَمْلَط. اَمْرَط. اَخْرَط. ( منتهی الارب ).