رزمجو حسین

رزمجو، حسین (مشهد ۱۳۱۱-1394ش)
رزمجو، حسین
استاد و مؤلف ایرانی. تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در مشهد گذراند و به دانشکدۀ ادبیات دانشگاه فردوسی راه یافت و لیسانس ادبیات فارسی گرفت. سپس به تهران آمد (۱۳۵۳) و دوره های فوق لیسانس و دکتری را در دانشگاه تهران به پایان برد. رسالۀ دکتری او «انسان آرمانی و کامل در ادبیات حماسی و عرفانی فارسی» نام دارد. علاوه بر دروس دانشگاهی، نزدیک به سه سال نزد علمای مشهد دروس جامع المقدمات، سیوطی، مغنی و بخش هایی از مطول و معلقات سبعه را آموخته است. در ۱۳۶۰ سرپرست کمیسیون ملی یونسکو شد. ستاد چهره های ماندگار او را به عنوان چهرۀ ماندگار شناخته است. برخی از آثارش: شعر کهن فارسی در ترازوی نقد؛ اخلاق اسلامی؛ پوستین وارونه؛ تأثیر مکتب های ادبی و فرهنگ جدید غرب بر ادبیات فارسی دورۀ معاصر؛ دریچه ای گشوده بر آفتاب.

[ویکی نور] «حسین زرمجو» در سال 1311ش در مشهد مقدس متولد شد. ایشان پس از اخذ دیپلم طبیعی در دبیرستان فردوسی مشهد و لیسانس ادبیات فارسی از دانشگاه فردوسی مشهد در سال 1337 و اخذ مدرک فوق لیسانس ادبیات از همان دانشگاه، وارد دانشگاه تهران شد. وی در سال 1358 از رساله دکتری خود تحت عنوان انسان آرمانی و کامل در ادبیات حماسی و عرفانی دفاع کرد. وی علاوه بر تحصیلات دانشگاهی، به تحصیل علوم حوزوی نیز می پرداخت.
آقایان دکتر: شهیدی، محقق، زرین کوب، ناتل خانلری، ایرج افشار و اسلامی ندوشن از استادان او در دانشگاه تهران بوده اند.
ایشان پس از اخذ مدرک دکتری زبان و ادبیات فارسی در سال 1358، عضو هیئت علمی دانشگاه فردوسی مشهد شد و ضمن تصدی برخی مسئولیت های اجرایی در آن جا، به تحقیق و تألیف نیز می پرداخت.
وی پس از اخذ مدرک لیسانس ادبیات فارسی از دانشگاه فردوسی مشهد، به عنوان معلم و سپس استاد مراکز تربیت معلم، به استخدام وزارت آموزش و پرورش درآمد. از سال1360، وی پس از اخذ مدرک دکترا به استخدام دانشگاه فردوسی مشهد درآمد. وی علاوه برمسئولیت های اجرایی در آن دانشگاه، از جمله ریاست کتابخانه و نیز دانشکده علوم انسانی، سرپرستی کمیسیون ملی یونسکو در ایران را نیز برعهده داشته است. وی علاوه بر تدریس و رسیدگی به امور اجرایی، به تحقیق، مطالعه و تألیف کتبی در زمینه ادبیات فارسی می پردازد.
ایشان با توجه به تحصیلات حوزوی خود، ادبیات فارسی را با معیار اخلاق و تربیت اسلامی می سنجید و نیز تز دکتری خود را در همین زمینه نگاشته است.
2. استاد و فرزند برومند او

💡 در ایران این استوانه برای نخستین‌بار توسط عبدالمجید ارفعی از اکدی به فارسی ترجمه شد و پس از او نیز شاهرخ رزمجو ترجمهٔ نوینی از آن را براساس یافته‌های تازه منتشر کرده است. حسین بادامچی نیز ترجمه‌ای از اصل اکدی به فارسی از این استوانه منتشر کرده است.