رابطه امامت و معجزه

[ویکی فقه] کارهای خارق العاده ای که از پیامبران برای اثبات نبوت صادر می گردد با نام معجزه خوانده می شود، و همین گونه کارها از غیر پیامبران، با نام کرامت ذکر می شود چرا که نشانه عظمت و بزرگواری آنها در پیشگاه خداوند است. برای روشن شدن ارتباط بحث امامت با معجزه و کرامت، نکاتی تحت عنوان مقدمه بیان می شود.
در شرح مواقف، «معجزه» چنین تعریف شده است: «و هی عندنا ما قصد به اظهار صدق من ادعی رسول الله » معجزه در نزد ما چیزی است که قصد شده است به وسیله آن، اظهار صدق مدعی نبوت.علامه حلی فرموده است «و نعنی بالمعجزه ثبوت ما لیس بمعتاد مع خرق العاده و مطابقه الدعوی... » معجزه ثبوت چیزی است که معمول و عادی نباشد و یا نفی چیزی است که معمول و عادی نیست به شرطی که همراه خرق عادت و مطابق دعوای نبوت باشد.
صدور کرامات برای اولیاء
مساله ای که بین فریقین تقریباً اتفاقی است، صدور کرامات از اولیاء خداست؛ مثل جریان حضرت مریم (سلام الله علیها)، آصف بن برخیا، و قصه اصحاب کهف. منتهی این کرامات با معجزه فرق دارند، چون در معجزه شرط آن، همراه با ادعای نبوت و تحدی بوده است. ولی در کرامت اینگونه نیست.
معنای اصطلاحی امامت
عده زیادی از علمای امامیه، امامت را اینگونه تعریف نموده اند: «امامت ریاست عمومی در امور دین و دنیا برای فردی از افراد، برای جانشینی پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلّم) است.
امامت منصبی الهی
...

💡 امّا اگر ثبوت ولايتى براى پيامبر يا امام ارتباطى به جهت امامت و نبوّت نداشت، بلكهاز جنبه ديگرى مانند شرافت و امتياز مخصوص پيامبر و امام ثابت بود؛مثل: ولايت بر طلاق زوجه كسى و فروش و يا گرفتنمال كسى، هرچند كه مصلحت الزامى در كار نباشد كه از آن در اصطلاح فقهى به ((ولايتتصرف )) تعبير مى شود انتقال آن به فقيه ثابت نيست؛ زيرا دليلى بر آن اقامه نشده(496) مگر به آن طريق كه گفتيم.

💡 در مكتب اسلام، رهبر كه در راءس تمام قواى كشور قرار مى گيرد بر پايه امامت و ولايتبايد انتخاب شود همچنانكه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله در باره رهبرى امام علىعليه السّلام عنوان ولايت را ذكر كرد و فرمود: ((مَنْ كُنْتُ مَوْلاهُ فَعَلىُّ مَوْلاه ))(696) ودر امتداد ولايت امام ولايت نايب الامام قرار دارد كه مردم بايد او را انتخاب كنند.

💡 اين آيه، صرف نظر از اصل خلقت و نزول آن درباره اميرالمؤ منين، بر امامت و ولايت اوپس از نبى اكرم دلالت مى كند؛ آن هم ولايت و سرپرستيى كه در رديف ولايت خداوندى وولايت رسول اكرم است، مخصوصا با اين اسلوب ادبى محكم و جمله بندى مؤ كد و بليغ،و صراحت تمام و آغاز كردن آيه به (انما) كه انحصار را مى رساند. و از اينجاست كهامامت بلافصل و خلافت او، در متن كتاب آسمانى ما به خوبى ديده مى شود.

💡 آموزنده نهمين ستاره فروزنده؛ و پيشواى بشريّت، حجّت خداوند براى هدايت بندگان،آن شخصيّت برگزيده و ممتازى كه همچون حضرت عيسى مسيح و بعضى ديگر از انبياءالهى عليهم السلام در سنين كودكى به مقام والاى امامت و ولايتنائل آمد و در بين اهل بيت عصمت و طهارت به عنوان (جوادالا ئمّه ) معروف گرديد.

💡 ج - سليمان به آنچه ((آصف )) مى دانست و فراتر از آن نيز عارف بود ليكن مى خواستبه امت خود اعم از جن و انس بفهماند كه حجت پس از خود ((آصف )) است و آنچه آصف انجامداد از سليمان فرا گرفته بود و او به امر خدا به آصف آموخته بود تا در امامت و ولايتوى اختلافى پيش نيايد و حجت بر همگان تمام شود.

💡 در اين جا مى خواهيم به پرسش عمر از ابن عباس استشهاد كنيم كه چندى پيش گذشت.گفته عمر مطالبى را كه بيان كرديم تاءييد مى نمايد؛ يعنى هياءت حاكمه تلاش مىكرد تا در نهايت على عليه السلام مساءله امامت و خلافت را به فراموشى سپرده و ازرسيدن به خلافت نااميد شود و از آن قطع اميد كند.