[ویکی فقه] دعوت با بصیرت (قرآن). در قرآن مجید به دعوت با بصیرت پیامبر اسلام اشاره شده است.
دعوت پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله وسلّم و پیروان آن حضرت، از روی بصیرت و روشن دلی بود.«قل هـذه سبیلی ادعوا الی الله علی بصیرة انا ومن اتبعنی...»؛ بگو: «این راه من است من و پیروانم، و با بصیرت کامل، همه مردم را به سوی خدا دعوت می کنیم! منزّه است خدا ! و من از مشرکان نیستم!»
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 خواهى گفت: اگر نداء به اين معنا است پس چرا خداى تعالى آن را با وصف (خفى )توصيف كرد؟ مى گوييم منافاتى ندارد، زيرا ممكن است همين دعوت با صداى بلند درجايى صورت گيرد كه احدى آن را نشنود، مانند بيابان وامثال آن، همچنان كه جمله (فخرج على قومه من المحراب ) هم اشعارى به اين معنا دارد.
💡 داعى و مدعو، در اشك يكى است و ميان آن دو اتحاد برقرار است اتحاد داعى و مدعو تاثيررا چند برابر مى كند، چون دو گانگى و بيگانگى در ميان آن دو نيست هر دو يكى هستند، ودو تا نيستند، دعوت پذير اشك، دعوت را آزادى مى پذيرد نه اسير زور است و نهگرفتار زر، دعوت با زور، دعوت با زر، آزادى ندارد، انسان ساز نيست.
💡 اين سكوت با توجه به اينكه عمليات مكاتبه وارسال دعوت، پنهان و مخفى نبود البته در آغاز مخفى بود ليكن بعدها بر همگان آشكارگشت. و يا آنكه از همان آغاز هدف، فقط مخفى نگهداشتن مراسلات سليمان بن صرد ويارانش بود. دليلش جهل، نسبت به اصل مساءله دعوت با ندانستن نتايج و پيامد اين كار،يا عدم درك سطح فعاليت انقلابيون، و يا حجم نامه ها بود.
