خشک پهلو

خشک پهلو. [ خ ُ پ َ ] ( ص مرکب ) بی پهلو. ( ناظم الاطباء ). || آنکه از وجود وی فایده ای به کسی نرسد. ( ناظم الاطباء ). بخیل. ( غیاث اللغات ) ( آنندراج ).

ویژگی کسی که از او فایده و بهره ای به دیگری نمی رسد.

بی پهلو یا آنکه از وجود وی فایده ای بکسی نرسد.

💡 این شکر چون کنیم که پهلوی خشک ما در زیر بار منت نقش حصیر نیست

💡 حزین، از آن عقیق کم سخن دارم لب خشکی دهان او به عیش تنگدستان می‌زند پهلو

💡 ما را به بوریای گران جان چه نسبت است پهلوی خشک ما به زمین آشنا نشد

💡 ز بس پهلوی موج او در آیین کرم خشک است ز دریا می‌کند از ننگ پهلو را زمین خالی

💡 از دست خود بود چو سبو متکا مرا پهلوی خشک خویش بود بوریای من