خایه گر

خایه گر. [ ی َ / ی ِگ َ ] ( ص مرکب ) بسیار خایه کننده. بَیوض. ( زمخشری ).

بسیار خایه کننده بیوض

💡 در پشت خاک خایه زرین مجوی از آنک مرغ مسیح سیر شد از آشیان خاک

💡 به خانه شد و خایه ببرید پست برو داغ و دارو نهاد و ببست

💡 ز دائره که تواند نمود پیش و زپس زمرغ و خایه نیاید سخن مگرکه نزار.

💡 باقیان، زیر آسمان هستند همچو در زیر ماکیان خایه

💡 زمانه دگرگونه آیین نهاد شد آن مرغ کاو خایه زرین نهاد