جز بلاله

جزبلاله. [ ج ِ ب َ ل َ / ل ِ ] ( اِ صوت ) در تداول عامه، بانگ ناگهانی کودک آنگاه که او را رنجی رسانند یا گزنده ای او را بگزد. گریه با آوازی ناگهانی و سخت بلند در اطفال آنگاه که دردی سخت چون گزیدن گزنده ای آنانرا رسد. ( یادداشت مؤلف ). این کلمه با مصادر زدن و بلند شدن و کشیدن ترکیب شود.
- جزبلاله اش بلند شدن؛ ناگاهان فریاد طفل برآمدن هنگامی که جانوری او را بگزد. ( یادداشت مؤلف ).

در تداول عامه بانگ ناگهانی کودک آنگاه که او را رنجی رسانند یا گزنده او را بگزد. گریه با آوازی ناگهانی و سخت بلند در اطفال آنگاه که دردی سخت چون گزیدن گزنده آنانرا رسد.

💡 بصحرا بر فشاند لاله و گل بلاله در چکاند لؤلؤ تر

💡 آمدن لاله و گذشتن او کرد لالهٔ رخسار من چو زرد بلاله

💡 از درد تو غنچه را بود تنگدلی داغ تو بلاله داده خون یالائی

💡 وانگاه بلاله زار درتازد کرمک ربزد به غمزه در معبر

💡 همی بخندد نونو بسبزه بر لاله همی بگرید خوش خوش بلاله بر باران

💡 ز آب و رنگ عذارش نسیم صبح مگر بلاله گفت که خاطر شکفت در چمنش