جای تهی کردن

جای تهی کردن. [ ت ُ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) جای را خالی کردن. از جای رفتن:
شه شهریاران رها کرد جای
فریبنده را گفت نزد من آی.

جای را خالی کردن

💡 سدّ اسلام شکسته شد و ما بیخبریم رکن دین جای تهی کرده و ما می نگریم

💡 ای بر چمن باغ هنر سرو سهی افسوس که کرد از تو قضا جای تهی

💡 در آن خانه نبود القصه یک جای تهی زان دو دلارام و دلارای

💡 لشکری راند که جوید ز عدو کین پسر رمضان جای تهی کرد و شد از پیش بدر