جاودانگی خدا

💡 رنوویر در دیدگاه‌های مذهبی خود شباهت قابل توجهی با گوتفرید لایبنتیس دارد. او معتقد است که ما به‌طور عقلانی در تأیید جاودانگی انسان و وجود خدای محدودی که بر روح مردم حاکمیت می‌کند اما مستبد نیست، توجیه شده‌ایم. او با این وجود آتئیسم را بر اعتقاد به خدایی نامتناهی ترجیح می‌دهد.

💡 مثال فوق نشان می‌دهد که چرا فرضیات مبتنی بر شبه علم، فرضیات علمی محسوب نمی‌شوند (و قطعاً نظریه‌های علمی هم نیستند). زیرا چیزی برای مشاهده آن‌ها وجود ندارد. و همچنین چیزی برای آزمایش هم وجود ندارد. به‌طور مثال عقیده وجود خدا یا جاودانگی روح، خارج از محدودهٔ طبیعی و در نتیجه خارج از محدوده علم است.

💡 تنکابنی معتقد است بخشی از شهرت و جایگاه محمد اشرفی به تحصیلات و معلمی او مربوط نبوده است بلکه ناشی از ممارست و تلاش و ریاضت‌هایی که تحمل می‌کرد، بود. حیات پس از مرگ و جاودانگی نتیجه ویژگی‌ها و رفتارهای انسان در طول زندگی اوست. محمد اشرفی معتقد بود که موفقیت نتیجه تلاش و دریافت هدایت از بالاست. (همانکه یک مسلمان حداقل ۱۰ بار در شبانه روز از خدا می‌خواهد «اهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِیمَ»)

💡 در اکثر ادیان بزرگ جهان، جاودانگی خدا به عنوان یکی از بنیادی‌ترین و غیرقابل انکارترین ویژگی‌های ذات الهی شناخته می‌شود که از آغاز خلقت تا ابدیت ادامه دارد.

💡 فیلسوفان پیرو مکتب افلاطونی، جاودانگی خدا را با مفهوم کمال مطلق و عدم تغییر پیوند می‌زنند تا اثبات کنند که او فراتر از زمان و مکان است.

💡 مطالعه بر روی جاودانگی خدا در متون عرفانی، نشان‌دهنده تلاش انسان برای درک موجودی است که هیچ مرگ و زوال در ذات و وجود او راه ندارد.