جان خون گشتن

جان خون گشتن. [ گ َ ت َ ] ( مص مرکب ) خون شدن دل. بی قرار شدن:
گفت پیغمبر چه خواهی ای ستون
گفت جانم از فراقت گشت خون.مولوی.

💡 سر سد جان خون‌آلود بر نوک سنان گردد کند چشم تو چون تعلیم لعب نیزه مژگان را

💡 دوش این چشمم که دُرّ مکنون می ریخت تا صبحدمی از رگ جان خون می ریخت

💡 یاد آر دلبرا که ز من خواستی شبی نقشی ز جان خون شده من دادمت نشان

💡 توبه کردم که دگر توبه نخواهم کردن باش گو چون رگ جان خون رزم در گردن

💡 ز هوای سر زلف تو دلم پر سوداست وز خیال رخ تو دیده ی جان خون پیماست

💡 در غم هجر تو ای سرور خوبان جهان در کدامین دل و جان خون جگرهاست که نیست