«تهور رفتن» به معنای رفتار کردن با بیباکی و جسارت بیش از حد در مواجهه با خطرها یا شرایط دشوار است و معمولاً شامل اقداماتی میشود که ریسک غیرضروری و احتمال آسیب را افزایش میدهد. این واژه در زبان فارسی بار منفی دارد و نشاندهنده شجاعت کنترلنشده یا بیفکری است، بهگونهای که فرد بدون سنجش خطرات، خود را در معرض آسیب جسمی، مالی یا اجتماعی قرار میدهد. این رفتار با شجاعت واقعی که مبتنی بر دانش، تجربه و محاسبه دقیق ریسکهاست تفاوت دارد، زیرا تهور رفتن معمولاً ناشی از غرور، هیجان یا ناآگاهی است. افراد تهورکننده ممکن است دست به کارهای شجاعانه و جلب توجه کنند، اما پیامدهای منفی و خطرناک آن قابل پیشبینی و اجتنابناپذیر است. در ادبیات و سخنان اخلاقی، تهور رفتن اغلب بهعنوان نکوهش رفتار ناپخته و هشدار نسبت به عواقب آن مطرح میشود. بهطور کلی، «تهور رفتن» نمایانگر اقدام بیمحابا و بیاحتیاط در برابر خطرات است که عقل سلیم و تدبیر را نادیده میگیرد.
تهور رفتن
لغت نامه دهخدا
تهور رفتن. [ ت َهََ وْ وُ رَ ت َ ] ( مص مرکب ) سرزدن اعمال بی باکانه و متهورانه از کسی: از این مرد ( اریارق ) آنجا تعدی و تهوری رفت. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 222 ). استادم بونصر را بخواندند تا آنچه از اریارق رفته بود از تهور و تعدی ها... بازنمود. ( تاریخ بیهقی ایضاً ص 229 ). اندیشید که باید تهوری رود. ( تاریخ بیهقی ایضاً ص 472 ). رجوع به تهور و دیگر ترکیبهای آن شود.
فرهنگ فارسی
سر زدن اعمال بی باکانه و متهورانه از کسی
