تب گیر

تب گیر. [ت َ ] ( نف مرکب ) تب دار. مبتلا به تب. آنکه تب گیرد.

تب دار مبتلا به تب آنکه تب گیرد

💡 ای دل پس ازین کناره‌ای گیر و برو کین کار مرا کناره‌ای نیست پدید

💡 پیاله گیر و گلی برفشان و عشرت کن چه فکر می‌کنی؟ ایام نوبهار گذشت

💡 می‌خواند:/ سر از خاک بر گیر و ایران ببین//جهان را بکام دلیران ببین

💡 دار و گیر عقل بر من زندگی را تلخ ساخت بدترست از لشکر بیگانه سرداری چنین

💡 امروز دست گیر که از پا فتاده ام آخر نه دست من تو گرفتی در ابتدا

💡 از روی همچو ماهت بر گیر آستینی سر چند دارم آخر بر آستان نهاده