بیغاره جو

بیغاره جو. [ رَ / رِ ] ( نف مرکب ) لاغ کننده. ملامتگر:
سرافراز شد رستم چاره جوی
خروشی برآورد بیغاره جوی.فردوسی.

لاغ کننده. ملامتگر

💡 غصهٔ بیغاره خورد روز بزم ماه نو از ساغر طغرل تکین

💡 آواره شد از مسکن و مأوا صنم من از طعنه بدگوی و ز بیغاره دشمن

💡 به بیغاره گفتا ندارید باک سپارید پیلان به مهراج پاک

💡 گهی گویی که با تو بود رامین چرا بر من زنی بیغاره چندین

💡 ز حرف راستی می یافت آزار چو از بیغاره گردد زهر افکار